Wat vooraf ging…….

In juni 2000 gingen onze dochter Nienke, 10 jaar, en haar vriendje Maikel, 11 jaar, naar de kinderboerderij in het Beatrixpark in Schiedam. Ze gingen naar de pasgeboren biggetjes kijken en daarna spelen in de speeltuin.
Tegen half zes, toen zij richting huis gingen, zijn zij met geweld mee de bosjes ingenomen. Maikel heeft het ternauwernood overleefd. Nienke heeft het niet overleefd. Een gruwelijke moord op klaarlichte dag. De dader werd in september opgepakt en in april 2001 veroordeeld. Ook het Hof en de Hoge Raad veroordeelden deze man. Het is dan 2003. Wij, als gezin met nog drie zoons, kregen ons leven weer aardig in eigen hand. Alle aandacht van de media verdween en het juridisch steekspel was voorbij. Nienke was weer van ons en de gelukkige herinneringen die wij hadden aan haar tien mooie jaren kon niemand ons afnemen. In het park waar Nienke het leven had gelaten hebben wij met vrienden en familie, met toestemming van de gemeente, een vlindertuin aangelegd. Het is een bijzondere plek geworden, waar gelukkig weer veel mensen komen.

Ook hebben wij een boekje uitgegeven “Nienke” waar wij zelf, maar ook vele anderen troost in hebben gevonden. In september 2004 horen we via de radio dat er een nieuwe verdachte vastzit voor de moord op Nienke. Het is onvoorstelbaar maar waar. Alles begint van voor af aan en de naam van onze dochter wordt keer op keer genoemd. Zonder respect, zonder liefde. Politie, justitie, de rechtbank, het Hof, iedereen en alles bezint, reflecteert en een stevig rapport over de Schiedammer parkmoord, door de commissie Posthumus, komt naar buiten. Dit laatste onder druk van alweer de media. Men meent dat de officier van justitie bewust informatie met betrekking tot DNA bewijs heeft achtergehouden. Ook de politiek wordt erbij betrokken. En nog steeds gaat het over onze Nienke, gewoon een lief meisje dat op 22 juni 2000 met haar vriendje naar het park ging. De nieuwe verdachte wordt veroordeeld. Hij krijgt een lagere straf dan de foutief veroordeelde terwijl hij nog twee andere zware delicten op zijn naam heeft staan. Het doet heel veel pijn.

Nu, tien jaar later, kunnen we toch weer tegen elkaar zeggen dat we gelukkig zijn. Het is niet altijd makkelijk en onze weg zal nog vele dalen kennen, maar we zijn nog steeds bij elkaar en we kunnen Nienke nog steeds met elkaar delen. Door alle verwikkelingen van de afgelopen jaren en het besef van de enorme hoeveelheid fouten bij politie, justitie en slachtofferhulp is mijn leven, uiteraard geheel ongewenst, in het teken komen te staan van alle ‘zaken' rond Nienke. Dat wil zeggen, ik mag meewerken bij de nieuwe opleidingen bij de politie academie. Opleidingen die naar aanleiding van het rapport van Posthumus georganiseerd zijn. Wat ik doe is de mensen bewust maken van het feit dat het ontzettend belangrijk is om je werk goed te doen. Fouten kunnen gemaakt worden, maar van fouten kun je leren. Het is goed om te ervaren dat er door veel mensen wezenlijk geleerd wordt. Natuurlijk, het had allemaal nooit mogen gebeuren, maar de feiten zijn onomkeerbaar. Het is goed dat er iets mee gebeurt.

Begin 2007 reed ik na een lezing bij politie naar huis en hoorde een heel mooi muziekstuk. Omdat muziek heel dicht bij de emotie ligt, ligt het voor mij ook heel dicht bij Nienke. Ik bedacht dat ik het heel mooi zou vinden om voor Nienke een muziekstuk te laten maken waarin het mooie van een kind belicht zou worden. En niet alleen de jeugd van Nienke, maar ook die van zoveel andere veel te vroeg overleden kinderen.

Dit idee ging nog meer leven toen ik een gesprek had met de burgemeester van Schiedam, mevrouw Verver. Wij hadden het over het park en uiteraard de vlindertuin. De problemen die er zijn in dit hele mooie park, zeker als je denkt aan de veiligheid. Toen werd mij de vraag gesteld hoe je als moeder het verlies van je dochter een plaats kunt geven. Of je zoiets ooit kunt afsluiten? Ik vertelde haar over mijn muzikale plan en zij was zo enthousiast dat ze terstond aanbood het theater te reserveren voor 22 juni 2010.

Voor mij was dit het startsein om serieus na te gaan of mijn ‘fantasie' - “Een muzikaal monument voor een kind”- haalbaar zou kunnen zijn. Bewust is er voor gekozen om niet de naam van Nienke te gebruiken. Omdat ik heb ervaren dat zowel de vlindertuin als het boekje voor veel mensen een stukje troost heeft mogen betekenen, zou ik het heel mooi vinden als het muziekstuk ook voor andere ouders van een overleden kind herkenbaar zou zijn. Het is dan ook de bedoeling dat we voor dit concert, naast alle mensen die Nienke gekend hebben of aan de zaak van Nienke meegewerkt hebben, ook ouders uitnodigen die een kind verloren hebben. Een verlies, op wat voor een manier ook, altijd even verschrikkelijk.